Een avontuur uit de Klaprooshoeve
Niet ieder recept uit de keuken van Thea is bedoeld voor jong en oud. Sommige lekkernijen worden pas geschonken wanneer de avond valt, de kachel behaaglijk knispert en de gesprekken steeds mooier worden.
Zo is er Thea’s Koffielikeur.
Een zoete likeur met een klein bittertje, die met veel liefde en vooral veel geduld wordt bereid.
Weinig bewoners weten dat het oude hooischuurtje méér herbergt dan alleen geurend hooi. Achter een bescheiden houten deur, verscholen tussen de planken, bewaart Thea enkele glazen flessen waarin haar koffielikeur wekenlang rustig mag rijpen.
“Goede dingen hebben tijd nodig,” zegt ze dan steevast.
Wanneer eindelijk een flesje zijn volle smaak heeft bereikt, neemt Thea het voorzichtig mee naar de Leeshoek van Pepermans.
Daar schenken zij ieder een klein glaasje in.
Er wordt niet gehaast.
Er wordt niet luid gesproken.
Er wordt genoten.
Terwijl buiten de avond langzaam over Het Grote Bos valt, klinken binnen de glazen zachtjes tegen elkaar en worden verhalen gedeeld die soms al tientallen jaren meegaan.
Wat Thea vandaag nodig had
Voor een heerlijke fles koffielikeur gebruikte Thea:
- 500 ml vers gezette, sterke koffie
- 250 gram donkere kandijsuiker
- 1 vanillestokje
- Een klein stukje kaneel
- Een snufje cacaopoeder
- Een scheutje vanille-extract
- 250 ml wodka
- Een klein scheutje room (optioneel, vlak voor het serveren)
Zo maakt Thea het
Thea begint met het zetten van een flinke pot sterke koffie.
Daarin lost ze de kandijsuiker rustig op, waarna het vanillestokje, de kaneel en een klein beetje cacaopoeder worden toegevoegd.
Wanneer het mengsel volledig is afgekoeld, schenkt ze de wodka erbij.
Daarna verdwijnt de likeur in goed afgesloten glazen flessen.
En dan begint het moeilijkste gedeelte…
Wachten.
Minstens zes weken lang laat Thea de flessen op hun rustige plekje in het hooischuurtje rijpen. Zo nu en dan draait ze de fles voorzichtig een keer om, zodat alle smaken zich langzaam met elkaar vermengen.
Pas wanneer de likeur volledig op smaak is, mag de kurk van de fles.
De proefproevers – Thea en Pepermans
Thea
“Ik maak deze koffielikeur niet vaak. Misschien juist daarom smaakt hij iedere keer weer bijzonder. Het is geen drankje dat je haastig drinkt. Je schenkt een klein glaasje in, zoekt een rustige stoel en neemt de tijd voor een goed gesprek.”
Pepermans
“Met uw welnemen kan ik slechts constateren dat een zorgvuldig bereide koffielikeur zich niet laat beoordelen met één enkele slok. Zij verlangt aandacht, geduld en een gezelschap waarin ook de stilte zich welkom voelt.”
“De zachte tonen van koffie, het vriendelijke zoetje en het bescheiden bittertje vormen tezamen een bijzonder evenwicht. Naar mijn bescheiden oordeel is dit geen drankje voor alledag, doch een bescheiden traktatie voor ogenblikken die men zich nog lang wenst te herinneren.”
“Ik hef dan ook gaarne mijn glas op het vakmanschap van Thea, dat wederom op voortreffelijke wijze zijn vruchten heeft afgeworpen.”
Wist je dat?
Thea ieder flesje met de hand voorziet van een klein etiket en een juten koordje? Volgens Pepermans smaakt een huisgemaakte likeur nóg beter wanneer ook de fles met zorg is afgewerkt.
Heb jij het recept ook al gemaakt?
Heb jij weleens zelf koffielikeur gemaakt? Geef het vooral de tijd om te rijpen. Geduld is misschien wel het belangrijkste ingrediënt van dit recept.
Hoeveel eikeltjes krijgt dit recept?
Vijf eikeltjes!
“Volgens Pepermans is een goed glas koffielikeur niet bedoeld om de tijd te vergeten, maar juist om haar even stil te laten staan.”