Het was een mooie zomerse dag. De moestuin stond bomvol met diverse groentes en bloemen. Thea had al meerdere keren aangegeven dat het hoog tijd werd om de aardappelen te oogsten.
En vandaag was de dag dat we haar met zijn allen kwamen helpen.
Het is wel een hele klus. Maar ieder jaar opnieuw maken we er een traditie van, als we alle aardappels geraapt hebben en in rieten manden hadden verzameld en ze dan in het houten schuurtje naast de kippenren hadden gezet, zou Thea, na afloop, van de eerste nieuwe aardappelen van het jaar, frietjes gaan bakken.
Ieder jaar moest er dan ook een persoon beginnen met aardappels schillen en ze daarna vakkundig tot frietjes persen.
Vol trots kan ik vertellen dat ik dit jaar degene was die aan deze bezigheid werd toevertrouwd.
Het was gelukkig niet zo heel erg warm, anders had Willie vast de hele middag lopen mopperen. Uiteindelijk heeft hij me geholpen om alle frietjes goed te wassen en ze keurig uit te spreiden op een droge theedoek.
We waren al heel vroeg van start gegaan. Thea de kip was als eerste in de moestuin, vervolgens kwamen Jasper en ikzelf tegelijkertijd aan. Pien de pimpelmees was meteen al heel druk in gesprek met de vogelverschrikker. Geen idee waarom ze tegen deze stroman praat, hij zegt helemaal niets terug, Toch lijken ze zich niet te vervelen.
Tommie de huismus kwam een half uurtje later en Bennie de bij had een klus wat betrekking had op een nieuw insectenhotel. Zodra hij deze klus had geklaard zou hij komen helpen met de aardappels. Willie kwam opeens onder een hoop bladeren vandaan en zette zich naast mij neer op de houten tafel.
Ik vind dat Thea naast haar geweldige buitenkeuken ook een prachtig stukje moestuin heeft, met een gezellig houten huisje erop. Daar bewaard ze haar gereedschap en daar schuilt ze weleens als het regent. In dit houten schuurtje staat een scheve kast met lades en in deze lades bewaard ze al haar zaden voor alle groentes, kruiden en bloemen. Iedereen weet dat ze daar heel zuinig op is, en daarom mogen we ook niet zomaar gaan rondsnuffelen. Jasper heeft een keer de lade niet goed dicht geschoven, daar was Thea helemaal niet blij mee. Jasper heeft het dan ook maar goedgemaakt met een vers geplukt bosje bloemen uit de bloemenweide.
Ondertussen liggen er al aardig wat aardappels tussen het zand en heeft Thea alle planten op de mesthoop gegooid. Willie zit naast mij op de houten tafel en houdt alles keurig in de gaten. Soms zet hij zijn bril weer recht op zijn neus, omdat de bril telkens van zijn neus glijdt.
Het schillen van de aardappels gaat goed en ik heb mijn mand bijna leeg. Pas dan komt het leukste gedeelte, want dan mag ik alle aardappelen door een apparaat halen. Dan leg ik de aardappel op het ijzeren gedeelte van dat apparaat en druk ik vervolgens op de hendel, en dan, in een druk, heb je opeens zomaar de juiste frietjes. Leuk he? Pien en Tommie zijn bezig om de laatste mand met aardappels in het schuurtje bij de kippenren te zetten, daar staan ze koel en donker, zo blijven de aardappels langer goed, zo zegt Thea.
Thea inspecteert ondertussen het stukje moestuin op de laatste krieltjes die zijn blijven liggen. Ze is soms wel zuinig, want met eten wordt niets verspilt.
Bennie de bij, is ondertussen neergestreken op de zonnebloemen en roept vanaf een afstand dat hij zijn gereedschap naar zijn werkplek brengt en dan komt meehelpen aan het aardappel gebeuren.
Ik hoor Willie mopperen dat het ook wel eens tijd wordt. Maar ik weet dat Bennie heel veel klust en hij natuurlijk ook niet altijd overal bij kan zijn. Bennie is soms ook een kletskous, vooral als hij klusjes moet doen bij de meisjes. Dat maakt hij grapjes en dan geeft hij altijd een knipoogje.
Thea roept vanuit het huisje in de moestuin of we klaar zijn met het schillen van de aardappels ‘Ja!’ Roep ik blij en voldaan. Willie en ik brengen de rieten mand met gedroogde frietjes naar de buitenkeuken van Thea.
Bennie was al bezig met het dekken van de grote picknicktafel en had voor ons allemaal een grote beker vers perensap ingeschonken.
Pien en Tommie hadden alle manden achter slot en grendel.
Terwijl Thea de frietjes in de oven schuift komt Willie met een grote salade schaal binnen lopen. Soms kan het gebeuren dat Willie opeens zijn mopperige humeur aan de kant zet, en hij zich tegoed doet aan iets wat je totaal niet verwacht.
De grote schaal met salade met daarin tomaten, stukjes komkommer en radijsjes met als topping wat gehakte bieslook ringetjes zette hij met plezier op de grote picknicktafel.
En daar zaten we dan uiteindelijk na een lange dag bezig te zijn geweest in de moestuin om alle aardappelen die Thea had gepoot in het voorjaar nu uit de grond te halen, ze te verzamelen in grote rieten manden, om ze op te slaan en om er vervolgens de hele winter van te kunnen genieten.
Als kers op de taart hadden we dezelfde avond nog Patat op het menu.
Thea kwam zoals gewoonlijk met een hele grote mand vers gebakken frietjes uit haar buitenkeuken. De tafel stond opeens vol en Bennie schonk iedereen nog wat perensap bij. Allemaal genoten we van deze verrukkelijke maaltijd, allemaal waren we blij maar ook wel moe, van deze toch best wel drukke dag.
Ondanks de vermoeidheid zou ik eigenlijk best in galop over de tafel willen rennen. Langs die grote schaal met verse frietjes, die ik zelf helemaal had geschild en geperst. Met dat grote friet apparaat. Ik heb me maar beheerst, want ik denk dat Willie anders weer een beetje was gaan mopperen.
We maakten grapjes en genoten allemaal van het gezellige samenzijn.
Thea nam als afsluiter nog een likeurtje. Pien en Tommie ruimden de borden op en Jasper en Willie deden de afwas.
Omdat ik de aardappeltjes had geschild hoefde ik niets te doen. Daarom kroop ik een beetje dichterbij, om lekker tegen Thea haar veren aan te leunen. Ik dacht aan de mooie dag, de geur van verse frietjes, het gelag en het gezicht van Willie toen hij trots kwam aanlopen met zijn salade schaal. Thea sloeg haar vleugel om me heen en ze zei zachtjes in mijn oor dat ik de aardappels goed had geschild. En het perfecte frietjes waren geworden. Hoewel Thea een grote Cochin kip is, gaat ze altijd heel voorzichtig met me om. En weten we elkaar altijd wel te vinden als we ergens mee zitten of als we een nieuwtje willen vertellen.
Toen viel de avond in. We waren allemaal voldaan en hadden allemaal een volle buik. Zo vertrok iedereen naar zijn stek. Willie gooide de deksel van zijn kist een beetje te hard dicht, Bennie liet weer eens een emmer met troffels uit zijn huisje naar beneden vallen.
Tommie gaf een enorme gaap en Thea scharrelde nog heel even in haar buitenkeuken. De theedoek die op het aanrecht was blijven liggen werd weer aan het haakje naast de kast gehangen, en vervolgens ging ook Thea op stok. Ik bekeek het allemaal vanaf mijn veilige stekje achter de dakgoot. Waar ik alles mooi kan overzien en waar ik in de zomermaanden graag bivakkeer.
Mijn oogjes werden klein van het turen in het donker en van het oppikken van de laatste geluidjes. Daarom besloot ik om ook maar eens te gaan slapen, Ik kroop naar het hoekje van mijn web, ik deed mijn oogjes dicht en kreeg een glimlach toen ik Jasper nog een laatste kwaak hoorde geven en iedereen welterusten riep. ‘Welterusten Jasper’ riep ik, ‘tot Morgen’.
© 2026 Melanie Duijf – De Wereld van Henny de Spin
Alle verhalen, teksten, personages en illustraties zijn auteursrechtelijk beschermd. Gebruik of verspreiding is niet toegestaan zonder voorafgaande toestemming.